Onze ontmoeting

Drie jaar……….zo lang werkte zij bij Ikea. Net als ik trouwens. Het aparte is alleen, dat we elkaar nooit eerder waren opgevallen. Tot op die ene dag, dat ik pauze had, samen met haar en nog een aantal collega’s. Ze viel me op door haar overdreven gelach en gepulk aan haar rietje, waarmee ze haar blikje leeg dronk. Ik dacht echt bij mezelf, wat doe jij “popiejopie”. Hier een beetje alle aandacht op je eisen. Dat kan dus niet he! Op het eind van haar pauze ging ze hyven op de pc. Dat zag ik en toen ze klaar was ging ik even kijken wie deze collega was, die ik al die tijd niet heb gezien of gehoord. Toen ik haar site zag, viel me meteen iets op. Ze was stiekem met mij op de foto gegaan, zonder dat ik dat wist (Eddie stond op de achtergrond van Zarina’s profielfoto) Toeval?
De dagen erna kregen we een beetje contact met elkaar. Zij zat vaker bij de centrale en hoorde mij vaker langskomen. Ook zij dacht toen, hoorde ik achteraf, wat dat wel niet voor een “popiejopie” was. Luidruchtig over de gang, net zo hard, totdat Zarina het kon horen. En als ik dan langsliep, haar geen blik waardig geven. Ja af en toe een beetje. Hoie jong! Zarina kon er alleen maar om lachen.
Hier moet ik (Zarina) even ingrijpen. Vanaf hier maakt Ed dus altijd een eigen wending aan het verhaal, maar het moet natuurlijk verteld worden zoals het ging, dus vandaar dat ik het even van hem overneem.
Na een tijdje rustig aan te hebben gedaan, begonnen we af en toe met elkaar te hyven en te smsen. Zarina hield in het begin de boot af, maar Eddie wist niet van ophouden. Elke donderdag, vrijdag en zaterdag kreeg ik (Zarina) steeds het volgende smsje: Ga je vanaaf op stap? Ik de eerste weken niet gereageerd, totdat ik hem op een dag tegenkwam in café Naar Huis (Heerlen). Toen is het allemaal begonnen.

Onze eerste echte date was ook spectaculair. Eddie had het leuke idee om een drankje te gaan doen in Heerlen. Volgens mij heb ik nog nooit zo’n hoeveelheid onbekende mixdrankjes achter elkaar gedronken. Maar goed, het ijs was gebroken en we hebben een leuke avond gehad.
Vanaf toen zijn we eigenlijk onafscheidelijk geweest. We lachen/gieren/brullen met elkaar, vullen elkaar aan en geven elkaar veel liefde.
1 Oktober 2008 hebben we de sleutel gekregen van ons huisje op de varenbeukerweg en we wonen er met heel veel plezier.
We zijn heel erg gelukkig met elkaar en kunnen dan ook niet wachten tot de grote dag.

Het aanzoek

Samen met de moeder van Zarina ben ik stiekem naar de juwelier gegaan om een verlovingsring te kopen. Ik wilde Zarina, op ons stedentripje naar Parijs, vragen of ze wilde trouwen met mij. Ik wilde haar onder de Eifeltoren vragen, maar eenmaal daar vond ik de toren echt lelijk van dichtbij en heb mijn aanzoek toen uitgesteld. De dag erna zijn we naar Euro Disney geweest en daar heb ik haar in het kasteel van Doornroosje gevraagd. Ik had van thuis champagne en rozenblaadjes meegenomen en had onze hotelkamer versierd. In de avond hebben we daar onze champagne gedronken en zijn in Parijs gaan uit eten.
Grappig was dat ik van Heerlen tot Parijs met een doosje en de ring in mijn jaszak heb gelopen. Ook had ik haar een brief geschreven waarin ik schreef waarom ik met haar wilde trouwen. Deze hebben we in de toren van Doornroosje samen gelezen en daarna heb ik gevraagd of ze wilde trouwen met mij. En ze zei uiteraard JA.